مجله حکمرانی و شهر هوشمند 3115-8633 1 پیاپی 3 2025 11 01 Adaptation and Localization of Biophilic Architecture Principles with the Aim of Enhancing Design Quality in Tourism Complexes of Gilan Province تطبیق و بومی‌سازی اصول معماری بیوفیلیک با هدف ارتقای کیفیت طراحی در مجتمع‌های گردشگری استان گیلان 1 13 FA پریسا شاه‌وردی گروه معماری و شهرسازی، دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران Journal Article 2025 06 22 <p>Enhancing design quality in tourism complexes requires the adoption of approaches that strengthen effective human–nature connections. Biophilic architecture, as one of the contemporary approaches emphasizing the bond between humans and the natural environment, holds significant potential for improving spatial experience within tourism settings. The present study was conducted with the aim of adapting and localizing biophilic architectural principles for application in the design of tourism complexes in Gilan Province. This research is applied–developmental in nature and was carried out using a descriptive–analytical method based on documentary and library studies. In the first step, the dimensions and components of biophilic architecture, as well as architectural quality assessment indicators, were examined. Subsequently, through comparative analysis, the study identified those components of biophilic architecture that are compatible with the local conditions of Gilan and have the capacity to influence design quality. According to the findings, architectural quality can be evaluated across four domains: physical quality, environmental quality, spatial quality, and semantic quality. The results also indicated that components such as direct and indirect connection with nature, utilization of natural processes and patterns, nature-inspired spatial organization, formation of emotional bonds between humans and the natural environment, and site- and context-responsive design possess the highest potential for localization and effectiveness in enhancing the design quality of tourism complexes in Gilan Province. Finally, a set of design strategies based on the identified components was proposed.</p> <p>ارتقای کیفیت طراحی در مجموعه‌های گردشگری مستلزم بهره‌گیری از رویکردهایی است که ارتباط مؤثر میان انسان و طبیعت را تقویت کنند. معماری بیوفیلیک به‌عنوان یکی از رویکردهای نوین، با تأکید بر پیوند انسان و محیط طبیعی، ظرفیت بالایی جهت بهبود تجربه فضایی در فضاهای گردشگری دارد. پژوهش حاضر با هدف تطبیق و بومی‌سازی اصول معماری بیوفیلیک برای کاربست در طراحی مجتمع‌های گردشگری استان گیلان انجام یافته است. پژوهش از نوع کاربردی ـ توسعه‌ای است و با روش توصیفی ـ تحلیلی بر پایه مطالعات اسنادی و کتابخانه‌ای صورت گرفته است. در گام نخست، ابعاد و مؤلفه‌های معماری بیوفیلیک و همچنین شاخص‌های سنجش کیفیت در معماری بررسی شد. سپس با تحلیل تطبیقی، مؤلفه‌هایی از معماری بیوفیلیک که قابلیت انطباق با شرایط بومی گیلان و ظرفیت اثرگذاری بر کیفیت طراحی دارند، شناسایی گردید. بر اساس یافته‌های تحقیق، کیفیت معماری در چهار حوزه‌ی کیفیت کالبدی، کیفیت محیطی، کیفیت فضایی و کیفیت معنایی قابل ارزیابی است. همچنین نتایج نشان داد که مؤلفه‌هایی همچون ارتباط مستقیم و غیرمستقیم با طبیعت، بهره‌گیری از فرایندها و الگوهای طبیعی، سازماندهی فضایی الهام‌گرفته از طبیعت، شکل‌دهی پیوندهای احساسی میان انسان و طبیعت، و طراحی مبتنی بر ویژگی‌های بستر و مکان، بیشترین قابلیت بومی‌سازی و اثرگذاری در ارتقای کیفیت طراحی مجتمع‌های گردشگری استان گیلان را دارند. در نهایت، مجموعه‌ای از راهکارهای طراحی مبتنی بر مؤلفه‌های شناسایی‌شده ارائه گردید.</p> https://journalgsc.com/index.php/jgsc/article/download/8/20