مجله حکمرانی و شهر هوشمند 3115-8633 2 دوره1405 2026 06 21 Developing a Model for Green Human Resource Management in Line with Sustainable Development: A Case Study of Municipalities in Hormozgan Province ارائه مدلي برای مدیریت منابع انساني سبز در راستای توسعه پایدار (موردمطالعه شهرداری‌های استان هرمزگان) 10.61838/jgsc.48 FA آوا اشرافی جاسکی گروه علمی حکمرانی آموزشی و سرمایه انسانی، واحد بندرعباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرعباس، ایران کلثوم نامی گروه علمی حکمرانی آموزشی و سرمایه انسانی، واحد بندرعباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرعباس، ایران. مهدی باقری گروه مدیریت ، واحد بندرعباس، دانشگاه آزاد اسلامي، بندرعباس، ايران. محمود صباحی زاده گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان،تهران، ایران Journal Article 2026 01 01 <p>As influential institutions in urban development, municipalities have faced serious environmental challenges in recent years. Despite increasing emphasis on green approaches in national policies, municipalities in Hormozgan Province still lack a coherent model for establishing green human resource management based on sustainable development. Aiming to fill this theoretical and practical gap, this study sought to design and validate a green human resource management model in these organizations.</p> <p>The research employed an exploratory mixed،methods design in two qualitative and quantitative phases. The statistical population included mayors, managers, and human resource experts. In the qualitative phase, 12 participants were selected through purposive sampling for semi،structured interviews, and in the quantitative phase, 212 participants were selected through simple random sampling to complete a researcher،made questionnaire. Validity and reliability in the qualitative phase were ensured using credibility, transferability, confirmability, and dependability criteria, and in the quantitative phase, they were confirmed by Cronbach's alpha and construct validity.</p> <p>Qualitative findings led to the identification of 22 components forming the paradigmatic model of the research. Quantitative results also indicated that the status of the components in Hormozgan municipalities was above the theoretical mean, with "green energy saving" having the highest factor loading (0.72) and "green social culture" the lowest (0.40) in the model. This model can provide a basis for redesigning human resource systems with an emphasis on environmental sustainability.</p> <p>شهرداری‌ها، به‌عنوان نهادهای تأثیرگذار در توسعه‌ی شهری، در سال‌های اخیر با چالش‌های جدی زیست‌محیطی روبه‌رو شده‌اند. باوجود تأکید فزاینده بر رویکردهای سبز در خط‌مشی‌های ملی، شهرداری‌های استان هرمزگان هنوز الگویی منسجم برای استقرار مدیریت منابع انسانی سبز مبتنی بر توسعه‌ی پایدار ندارند. این پژوهش با هدف پر کردن این شکاف نظری و عملی انجام شد و به‌دنبال طراحی و اعتبارسنجی مدل مدیریت منابع انسانی سبز در این سازمان‌ها بود. پژوهش با روش آمیخته‌ی اکتشافی در دو بخش کیفی و کمّی انجام شد. جامعه‌ی آماری شامل شهرداران، مدیران و کارشناسان منابع انسانی بود. در بخش کیفی، با نمونه‌گیری هدفمند ۱۲ نفر برای مصاحبه‌ی نیمه‌ساختاریافته و در بخش کمّی با روش تصادفی ساده ۲۱۲ نفر برای تکمیل پرسش‌نامه‌ی محقق‌ساخته انتخاب شدند. روایی و پایایی در بخش کیفی با معیارهای مقبولیت، انتقال‌پذیری، تأیید و پایایی تأمین و در بخش کمّی با آلفای کرونباخ و روایی سازه تأیید شد. یافته‌های کیفی به شناسایی ۲۲ مؤلفه منجر شد که مدل پارادایمی پژوهش را شکل داد. نتایج کمّی نیز نشان داد وضعیت مؤلفه‌ها در شهرداری‌های هرمزگان بالاتر از میانگین نظری است و «صرفه‌جویی سبز انرژی» با بار عاملی 72/0 بیش‌ترین و «فرهنگ اجتماعی سبز» با بار عاملی 40/0 کم‌ترین سهم را در مدل داشت. این مدل می‌تواند مبنایی برای بازطراحی نظام‌های منابع انسانی با تأکید بر پایداری محیط‌زیستی فراهم آورد.</p> https://journalgsc.com/index.php/jgsc/article/download/48/38