مجله حکمرانی و شهر هوشمند 3115-8633 1 پیاپی 1 2025 03 24 Indigenous Indicators for Smart City Assessment in Iranian Metropolises: A Systematic Review and Qualitative Content Analysis شاخص‌های بومی سنجش شهر هوشمند در کلان‌شهرهای ایران: یک مطالعه مرور نظام‌مند و تحلیل کیفی 1 11 FA پیمان فولادی گروه برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران میترا کمالی گروه برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه یزد، یزد، ایران Journal Article 2025 02 07 <p>The objective of this study was to identify and extract indigenous, context-sensitive indicators suitable for assessing smart city development in Iranian metropolitan areas. This study employed a systematic review with a qualitative content analysis approach. Thirteen peer-reviewed articles were selected based on relevance, methodological rigor, and conceptual contribution. Data were analyzed using NVivo 14 through open, axial, and selective coding to identify main themes and subthemes. The analytical process continued until theoretical saturation was achieved. Research rigor and trustworthiness were ensured through constant comparison, iterative review, and verification of coding consistency. Analysis resulted in four major themes: “Smart Governance and Management,” “Smart Infrastructure and Technology,” “Smart Environment and Sustainability,” and “Smart Social Capital and Quality of Life.” These themes encompassed 25 subthemes and more than 100 initial open codes. The findings revealed that smart city indicators in Iran are shaped primarily by governance limitations, environmental challenges, infrastructural constraints, and socio-cultural characteristics rather than purely technological drivers seen in global models. Key dimensions such as data transparency, digital participation, environmental monitoring, urban resilience, equitable access, and digital literacy emerged as essential components of an indigenous assessment framework. The study concludes that smart city assessment in Iran requires a hybrid model that integrates global standards with local contextual realities. The proposed framework highlights the need for data-driven governance, robust infrastructure, environmental sustainability, and human-centered development. These indicators provide a foundation for future policies, planning, and evaluation of smart city initiatives across Iranian metropolises.</p> <p>هدف این پژوهش شناسایی و استخراج شاخص‌های بومی و سازگار با زمینه‌های فرهنگی، اجتماعی، نهادی و محیط‌زیستی ایران برای سنجش میزان هوشمندسازی در کلان‌شهرهای کشور است. این مطالعه یک مرور نظام‌مند با رویکرد کیفی بود که در آن ۱۳ مقاله معتبر داخلی و خارجی با استفاده از معیارهای ورود محتوایی انتخاب شد. داده‌ها از طریق تحلیل محتوای کیفی و به‌کارگیری نرم‌افزار NVivo نسخه ۱۴ مورد تحلیل قرار گرفتند. کدگذاری باز، محوری و انتخابی برای استخراج مقوله‌های اصلی و زیرمقوله‌ها انجام شد و فرایند تحلیل تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. تمامی مراحل پژوهش با بازبینی مکرر، مقایسه مستمر و کنترل اعتباری توسط پژوهشگر انجام شد. تحلیل داده‌ها منجر به شناسایی چهار مقوله اصلی شامل «حکمرانی و مدیریت هوشمند»، «زیرساخت و فناوری هوشمند»، «پایداری و محیط‌زیست هوشمند» و «سرمایه اجتماعی و کیفیت زندگی هوشمند» شد. این مقوله‌ها دربرگیرنده ۲۵ زیرمقوله و بیش از ۱۰۰ مفهوم اولیه بودند. نتایج نشان داد که شاخص‌های بومی در ایران بیش از آنکه فناورمحور باشند، تحت‌تأثیر ویژگی‌های محیطی، محدودیت‌های زیرساختی، چالش‌های حکمرانی و عوامل اجتماعی–فرهنگی هستند. اهمیت ویژه ابعادی همچون شفافیت داده، مشارکت دیجیتال، تاب‌آوری شهری، کیفیت هوا، عدالت دسترسی و سواد دیجیتال از یافته‌های کلیدی این مطالعه بود. مطالعه حاضر تأکید می‌کند که طراحی مدل ارزیابی شهر هوشمند در ایران نیازمند توجه هم‌زمان به استانداردهای جهانی و شرایط بومی کشور است. یافته‌ها نشان می‌دهند که توسعه شهری هوشمند باید بر پایه حکمرانی داده‌محور، تقویت زیرساخت، مدیریت پایدار محیط‌زیست و ارتقای سرمایه انسانی استوار باشد. چارچوب ارائه‌شده می‌تواند مبنایی برای برنامه‌ریزی، پایش و سیاست‌گذاری هوشمندسازی در کلان‌شهرهای ایران قرار گیرد.</p> https://journalgsc.com/index.php/jgsc/article/download/2/2