مجله حکمرانی و شهر هوشمند 3115-8633 1 پیاپی 2 2024 12 27 Urban Management in the Digital Era: A Comparative Analysis of Traditional and Digital Governance in Smart Cities مدیریت شهری در عصر دیجیتال: بررسی تطبیقی حکمرانی سنتی و دیجیتال در شهرهای هوشمند 1 13 FA فاطمه زینالی دانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران سمیه رحیم زاده دانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران Journal Article 2025 07 28 <p>Digital transformation has reshaped urban management in recent decades, challenging traditional governance models and introducing new paradigms of data-driven, transparent, and participatory decision-making. This review-based analytical study examines the structural, functional, and socio-cultural differences between traditional governance and digital governance within the context of smart cities. Data were collected through extensive literature review and document analysis and were analyzed using qualitative content analysis and comparative techniques. The findings reveal that traditional governance, due to its hierarchical structure, limited transparency, and insufficient citizen participation, is unable to effectively address the complexities of contemporary urban systems. In contrast, digital governance—characterized by data-centric decision-making, networked interactions, information transparency, and active citizen engagement—significantly enhances the quality and responsiveness of urban governance. The study emphasizes that transitioning toward digital governance requires robust technological infrastructure, institutional restructuring, improved digital literacy, and the localization of global governance models to align with the cultural and social contexts of each country. Overall, the results indicate that the future of urban management depends on adopting and operationalizing the principles of digital governance, and that smart cities cannot be fully realized without transforming existing governance structures.</p> <p>تحول دیجیتال در دهه‌های اخیر موجب دگرگونی اساسی در شیوه‌های مدیریت شهری شده و الگوهای سنتی حکمرانی را با چالش‌های جدی مواجه کرده است. در این پژوهش، با رویکرد مروری–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل تطبیقی، تفاوت‌های ساختاری، عملکردی و فرهنگی میان حکمرانی سنتی و حکمرانی دیجیتال در بستر شهرهای هوشمند بررسی شده است. داده‌های پژوهش از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و تحلیل اسنادی گردآوری شده و با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و مقایسه‌ای مورد بررسی قرار گرفته‌اند. نتایج نشان می‌دهد که حکمرانی سنتی به‌دلیل ساختارهای سلسله‌مراتبی و نبود شفافیت و مشارکت کافی، پاسخ‌گوی نیازهای پیچیده شهری امروز نیست؛ در حالی‌که حکمرانی دیجیتال با تکیه بر داده‌محوری، تعاملات شبکه‌ای، شفافیت اطلاعاتی و مشارکت فعال شهروندان، می‌تواند کیفیت حکمرانی شهری را به شکل چشمگیری بهبود بخشد. این پژوهش تأکید می‌کند که گذار به حکمرانی دیجیتال مستلزم توسعه زیرساخت‌های فناوری، بازنگری نهادی، ارتقای سواد دیجیتال و بومی‌سازی مدل‌های بین‌المللی در چارچوب شرایط اجتماعی و فرهنگی هر کشور است. یافته‌ها نشان می‌دهد که آینده مدیریت شهری وابسته به پذیرش و پیاده‌سازی اصول حکمرانی دیجیتال است و تحقق شهرهای هوشمند بدون بازآفرینی ساختارهای حکمرانی امکان‌پذیر نخواهد بود.</p> https://journalgsc.com/index.php/jgsc/article/download/19/13